Bezpieczne zakupy bez wychodzenia z domu.        DARMOWA DOSTAWA od 499zł lub przy zakupie minimum 10 roślin akwariowych - zobacz katalog
     

Biologia roślin

Mchy akwariowe przyrastające do kamieni i korzeni

Mchy akwariowe przyrastające do kamieni i korzeni

Akwaryści mają do dyspozycji kilkadziesiąt gatunków i odmian mchów akwariowych - niestety nie wszystkie z nich w równym stopniu chętnie porastają kamienie i korzenie co warto mieć na uwadze przy planowaniu aranżacji i naszej przyszłej obsady roślin. Zapraszamy do udziału w dyskusji poświęconej gatunkom mchów, które...

czytaj więcej...

Poszukiwanie roślin w Brazylii



Relacja Chrisa Lukhaupa z wyjazdu ro Brazylii w poszukiwaniu roślin wodnych.

czytaj więcej...

Bucephalandra - roślina z Borneo

Bucephalandra - roślina z Borneo

Artykuł traktuje o Bucephalandrach, warunkach ich uprawy, środowisku naturalnym oraz innych ciekawostkach z mojego doświadczenia oraz wiedzy jaką nabyłem podczas kilkuletniej uprawy tych pięknych roślin...

czytaj więcej...

Elatine hydropiper (Nadwodnik naprzeciwlistny)


Elatine hydropiper (Nadwodnik naprzeciwlistny)

Nazwa potoczna: mini glossostigma

Informacje:

Pochodzenie: Europa (od Hiszpanii po Wielką Brytanię i Skandynawię)
Osiągany rozmiar blaszki liściowej : 2-3mm

Pokrojem przypomina popularny gatunek Glossostigma elatinoides, lecz jest od niej sporo niejsza (liścię osiągają rozmiar 1/10 powierzchni liścia glossostigmy) , dzięki czemu nadaje się na trawnik także do mniejszy zbiorników (60x30x36cm i nano-akwariów).


Sadzenie:
Zakupione rośliny należy wyciągnąć z żelu i rozdzielić na małe fragmenty po kilkadziesiąt sadzonek.
Tak przygotowane grupy należy sadzić pincetą w odległości 2-3cm.

Rośliny po kilku dniach zaczną rozrastać się na wolne przestrzenie podłoża, po kilku tygodniach zagęszczą się i utworzą zwarty trawnik. Dokłady opis oraz film ilustrujący sposób sadzenia roślin po zakupie znajduje się na naszej stronie internetowej.


Roślinę kupisz tutaj.

Cryptocoryne wendtii "Florida Sunset"

Cryptocoryne wendtii

Cyrptocoryne wendtii "Florida sunset" to atrakcyjna odmiana wyprowadzona z Cryptocoryne wendtii "Mi Oya"...

czytaj więcej...

Rośliny emersyjne a submersyjne - przejścia między obiema formami

Interakcje hormonalne towarzyszące przejściu w formy submersyjne

W przypadku roślin permanentnie zalewanych wodą dużą rolę odgrywa etylen, jako czynnik wspomagający intensywny wzrost pędów zatapialnych (intensywny wzrost międzywęźli).

Nagromadzenie etylenu jest uznawane za przyczynę wydłużania pędów podczas zalania w celu wyniesienia liści nad powierzchnię wody (Blom et al. 1996) – zapewne mają tu znaczenie czynniki genetyczne warunkujące odporność na okresowe zalewanie. Synteza tego hormonu jest stymulowana przez kwas abscysynowy.


Z dużym prawdopodobieństwem można założyć (nie spotkałem się z takim stwierdzeniem w literaturze), że to właśnie etylen jest odpowiedzialny za odpadanie organów rośliny zalanej wodą – dzieje się tak w przypadku gatunków błotnych dobrze znoszących okresowe podtapianie.

W warunkach submersyjnych, (czyli pod wodą) roślina traci stare liście, budową przypominające liście roślin lądowych na rzecz nowych struktur, przystosowanych do środowiska wodnego.

Cytokininy i światło opóźniają tworzenie strefy odcinającej podczas tego zjawiska, możliwe, że wynikiem tego jest obserwowane dłuższe utrzymywanie się liści emersyjnych na roślinach wprowadzanych do uprawy submersyjnej, w której są zapewnione dobre warunki świetlne (uprawa akwariowa).

Różnorodne doświadczenia wykazały, że w korzeniach zalanych wodą syntetyzowany jest ACC (prekursor etylenu, jego powstaniu sprzyjają warunki beztlenowe), jednak nie ma jego przejścia w etylen, bo enzym przekształcający ACC w etylen - oksydaza ACC, jest aktywny w warunkach tlenowych – może to być powodem tolerancji roślin błotnych na permanentne zalewanie wodą.

W czasie tego procesu dochodzi do obniżenia zwartości tlenu w podłożu, wskutek czego załamaniu ulega nitryfikacja, ponadto w podłożu zaczynają się kumulować toksyczne produkty anaerobowego oddychania bakteryjnego. W takim przypadku hydrofity przystosowują swój system korzeniowy do warunków wodnych.

Przystosowanie to polega przede wszystkim na rozwinięciu przestrzeni komórkowych w korzeniach – powstają wtedy dwa rodzaje aerenchymy.

Aerenchyma lizygenowa - w wyniku lizy komórek kory pierwotnej, czyli programowalnej śmierci, charakterystyczna dla korzeni żyjących w warunkach niedostatku tlenu (Hejnowicz, 2002). Obumieranie komórek jest zaprogramowane genetycznie na poziomie tkanki, tak, że zachowywane są promieniowo ułożone diafragmy komórkowe nie ulegające apoptozie (ich rola została wspomniana przy budowie aerenchymy w artykule poświęconym morfologii roślin wodnych – uniemożliwiają one zalanie kanałów przez wodę, przypisuje się im również funkcję mechaniczną).

Natomiast aerenchyma schizogenowa powstaje przez powiększanie przestworów schizogenowych rośliny w korze pierwotnej korzeni żyjących w wodzie (Hejnowicz, 2002). Przestwory schizogenowe powstają przez rozklejanie komórek na powierzchni blaszek środkowych (Justin i Armstrong, 1996).

Np. u Sagittaria w korzeniach występuje aerenchyma lizygenowa a w pędzie schizogenowa.

Powstanie aerenchymy służy możliwości doprowadzenia tlenu do komórek korzeni jak również wytransportowania go w ich pobliże przez pory korzeniowe powstałe w wyniku formowania aerenchymy.

Transport tlenu w okolice korzeni prowadzi do powstania tzw. „utlenionej ryzosfery”, w której słabo natlenowana woda i cząstki gleby mogą osiągnąć koncentrację tlenu zbliżoną do oryginalnych wartości sprzed zalania. Stwarza to warunki do prowadzenia normalnego metabolizmu korzeniowego nawet w przypadku zalania wodą (Engelaar et al. 1991, Blom et al. 1996)(Rys. 2). Dobrze natleniona okolica korzeni częściowo blokuje absorpcję toksycznych związków siarkowych i manganu składających się na anaerobowe podłoże, które powstało przed wytworzeniem aerenchymy w korzeniach bezpośrednio po zalaniu podłoża wodą.

Dzieje się tak na skutek przeprowadzenia toksycznych komponentów w mniej szkodliwe formy, na skutek procesu utlenienia. Okres przywrócenia prawidłowego metabolizmu korzenia zwykle nie bywa długi, np. u Rumex spp. zastąpienie około 20% korzeni strukturami z aerenchymą zajmuje roślinie około dwóch tygodni od momentu zalania (Blom et al. 1996).

Aerenchymatyczne korzenie roślin zalanych wodą doprowadzają tlen do komórek korzenia, jednak mogą pozbawiać je dostępu związków odżywczych przez tworzenie nierozpuszczalnych fosforanów i komponentów azotowych w czasie wydostawania się tlenu z porów korzeniowych (Tessenow 1978, Baynes 1978, Barko et al. 1991). Niemniej jednak wydajność pobierana minerałów z osadów jest wysoka. Na przykład hydrofit Hydrilla verticillata redukuje ponad 90% dostępnego stężenia azotu w osadach i ponad 30% stężenia fosforu w czasie kilku tygodni (Barko et al. 1991). Transport dolistny uszczupla zasoby związków odżywczych do czasu uzupełnienia puli przez obumarłe szczątki rośliny.

 

Rośliny emersyjne a submersyjne - przejścia między obiema formami
Rysunek 2. Zmiany wywołane zalaniem rośliny bagiennej przez wodę (Na podstawie Falkowski i Raven, 1997; zmodyfikowane).

 

Inne przykłady zjawisk hormonalnych

Kwas abscysynowy nie ogranicza swej roli w roślinie jedynie do stymulacji syntezy innego fitohormonu – etylenu. Jego równie ważną rolą jest wpływ na powstawanie aparatów szparkowych – w czasie procesu odwrotnego do podtapiania, czyli przy przechodzeniu z warunków submersyjnych do emersyjnych (np. w wyniku obniżenia poziomu wód). Roślina wytwarza w takim wypadku liście przystosowane do środowiska powietrznego a kwas abscysynowy determinuje wtedy wzrost skórki prowadząc do powstania aparatów szparkowych.

Ciekawym zjawiskiem jest termogeniczna aktywność innego fitohormonu – kwasu salicylowego, niegdyś określanego jako związek termogenny – kolorygen. U gatunków grzybieni (Nymphaeaceae) spotyka się specjalne przystosowania prowadzące do zwiększenia temperatury kwiatu, co ma związek z efektywniejszym zapyleniem, nawet w niekorzystnych temperaturowo warunkach. Gdy temperatura spada do około 10°C roślina jest w stanie podtrzymać temperaturę kwiatu na 32°C przez okres od 2 do około 4 dni. Dzieje się tak poprzez zmianę metabolizmu komórek, które produkują lotne związki zapachowe. Zdolność ta wyeluowała niezależnie od rodziny Araceae (np. Arun maculatum, Filodendron selloum), której gatunki cechują się podobną funkcją kwasu salicylowego.

Wyprawa do regionu Bodoquena w Brazylii

Wyprawa do regionu Bodoquena w Brazylii

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć z wyprawy do brazylijskiego regionu Bodoquena, gdzie sfotografowano i opisano kilka interesujących stanowisk roślin wodnych...

czytaj więcej...

Sposoby rozmnażania u roślin wodnych

Budowa organów generatywnych i rozmnażanie

Rozmnażanie wegetatywne

Rozmnażanie wegetatywne przeważa u znacznej ilości gatunków roślin wodnych.

A niektóre z hydrofitów, takie jak moczarka kanadyjska, wywłócznik czy rogatek posiadają wysoką zdolność regeneracji i odtwarzania nowych roślin z drobnych odcinków ulistnionego pędu.

Grążele, lotosy czy różne gatunki błotne mogą powstawać z podziemnych pędów w postaci grubych kłączy (Bernatowicz i Wolny, 1974).

Rzęsy rozmnażają się przez podział liściopędu, często przebiega on bardzo szybko, co prowadzi do zarastania powierzchni jezior i stawów.

Do wegetatywnych sposobów rozmnażania zalicza się również tworzenie pączków zimujących – stanowią je wielokomórkowe rozmnóżki wytwarzane na zanurzonych pędach np. żabiścieku (są to tzw. turiony).Turiony wytwarzane są w dużych ilościach i wykazują duży stopień odporności na suszę i niską temperaturę. Pączki zimujące posiadają łuskowate liście zapewniające im ochronę mechaniczną oraz zapasy skrobi w postaci ziaren, których ciężar właściwy większy od wody sprzyja opadaniu pączków na dno. Wraz z nowym sezonem wegetacyjnym wzrasta temperatura, skrobia pęcznieje, przez co maleje ciężar właściwy pączka i wypływa on na powierzchnię gdzie kiełkuje dając nową roślinę. Innym rodzajem pączków są twory powstałe w wyniku skrócenia międzywęźla końcowego odcinka pędu i skupienia liści na jego szczycie. Występują one u takich gatunków jak rogatek, pływacz, moczarka czy wywłócznik. Cechą charakterystyczną tych pączków jest to, że po okresie zimy wydłużają skrócone międzywęźla dając normalnie ulistnione pędy.

 

Rozmnażanie płciowe

Rośliny wodne i błotne są przystosowane do powietrzno-lądowego sposobu zapylania. Jest to bardzo ważna cecha wskazująca na ich lądowe pochodzenie, gdyż w drodze ewolucji wytworzyły one cały system adaptacji związany z uniezależnieniem rozmnażania od środowiska wodnego.

Przystosowania do takiego sposobu rozmnażania utrudniają im generatywne rozmnażanie w wodzie (w przypadku całkowitego zanurzenia), dlatego w procesie kwitnienia wynoszą one kwiatostany nad powierzchnię wody, umożliwiając w ten sposób zapylenie.

Budowa takich kwiatostanów nie różni się znacząco od budowy kwiatów roślin lądowych. Ciekawym zachowaniem roślin wodnych jest proces autogamii, czyli samozapylenia, do którego może dojść w przypadku, gdy normalnie tworzone kwiaty nadwodne nie zostaną wyniesione nad powierzchnię np. w wyniku długotrwałego podniesienia poziomu wody, czy niesprzyjających warunków pogodowych.

Zachowanie takie obserwujemy m.in. u lobelii jeziornej. Dalej posunięta w ewolucji jest jednak hydrogamia roślin naczyniowych, czyli zapylanie przy pomocy wody oraz hydrochoria, czyli rozsiewanie diaspor w środowisku wodnym, co podkreśla specyfikę rozmnażania roślin wodnych.

W zasadzie spotykamy tu pewien paradoks – w drodze ewolucji rośliny naczyniowe uniezależniają swój proces rozmnażania od wody, by po wtórnym opanowaniu środowiska wodnego, ponownie tworzyć przystosowania w związku z obecnością wody. Jedno z tych przystosowań, czyli hydrogamia jest związana z tworzeniem zanurzonych kwiatów.

Słupki a raczej ich znamiona są w takich kwiatach długie, nitkowate i często rozgałęzione, pokryte dodatkowo brodawkami umożliwiającymi przyklejanie się ziaren pyłku. Pyłek takich kwiatów nie posiada egzyny (czyli warstwy zewnętrznej). Do roślin hydrogamicznych należą takie gatunki jak rogatek sztywny, jezierza czy walisneria. U tej ostatniej od podwodnych kwiatów męskich odrywają się pylniki, które wydostając się na powierzchnię wody i są przez nią bierne przenoszone. W tym czasie kwiaty żeńskie po osiągnięciu powierzchni wody otwierają się i przyjmują dryfujące pylniki, po czym kwiat zamyka się i jest wciągany pod wodę.

Strategia rozsiewania nasion u roślin wodnych opiera się na wytworzeniu dużych przestworów komórkowych w łupinie nasiennej lub owocni. Poza tym nasiona i owoce są często nienasiąkliwe, co wraz z przestworami powietrznymi umożliwia im unoszenie się na powierzchni wody.
31

Producenci roślin

Producenci roślin

Który z wymienionych producentów roślin jest Twoim zdaniem nr 1...

Fizjologia roślin wodnych - praca licencjacka

Poniższy artykuł jest treścią pracy licencjackiej Piotra Baszuckiego, twórcy Serwisu roslinyakwariowe.pl pełny tekst pracy w formacie PDF jest dostępny tutaj


Spis treści pracy licencjackiej:

Wstęp 6

Rozdział I. Ekologia roślin wodnych 8

1. Środowisko wodne a lądowe 8

1.1 Fizyczne i czemiczne parametry wody 9

2. Warunki świetlne 10

3. Warunki termiczne 12

4. Warunki gazowe (tlen i dwutlenek węgla) 13

4.1 Tlen 13

4.1 Dwutlenek węgla 14

5. Ważniejsze mineralne czynniki środowiskowe 16

5.1 Związki azotu 16

5.2 Związki fosforu 17

5.2 Związki wapnia i magnezu 20

5.2 Żelazo 21

Rozdział II. Przystosowania anatomiczne i morfologiczne do środowiska wodnego 22

6. Budowa pędu 23

6.1 Tkanka okrywająca 23

6.2 Tkanka mechaniczna 24

6.3 Tkanka powietrzna (aerenchyma) 24

6.4 Tkanka przewodząca 25

6.5 Pędy podziemne 25

7. Budowa liści 26

8. System korzeniowy 29

9. Budowa organów generatywnych i rozmnażanie 30

9.1 Rozmnażanie wegetatywne 30

9.2 Rozmnażanie płciowe 30

 

Rozdział III. Aspekty fizjologiczne roślin wodnych 32

10. Procesy asymilacyjne 32

10.1 Barwniki asymilacyjne 32

10.2 Dobowa intensywność asymilacji 33

10.3 Asymilacja dwutlenku węgla 33

10.4 Fotosynteza 35

11. Procesy transportu 36

11.1 Transport soku ksylemowego do hydatody (daleki transport wody) 36

11.2 Transport wody u roślin submersyjnych 37

11.3 Nietypowy transport gazów 38

12. Procesy transpiracji 39

13. Wzrost i rozwój 41

13.1 Wpływ światła 41

13.2 Wpływ promieniowania nadfioletowego 43

13.3 Wpływ temperatury 45

13.4 Mineralne żywienie 47

13.5 Interakcje hormonalne towarzyszące przejściu w formy submersyjne 49

13.6 Inne przykłady zjawisk hormonalnych 54

13.7 Allelopatia 54

 

Wstęp

Współczesne rośliny wodne są pochodzenia lądowego, na co wskazuje budowa oraz sposób życia tych organizmów. Pojawiły się one około 80 milionów lat temu i od tego czasu wytworzyły różne formy oddalające je od ich lądowych przodków. Dzisiejsze wodne rośliny nasienne stanowią około 5% znanych gatunków roślin. Są one potomkami plastycznych gatunków lądowych, które przez przystosowania anatomiczne, morfologiczne oraz fizjologiczne adaptowały się do życia w wodzie przez wtórne opanowanie tego środowiska. U tych roślin zajmujących wody i bagna wytworzył się hydromorfizm, tj. budowa umożliwiająca bezpośrednie pobieranie z otaczającej wody dwutlenku węgla, tlenu oraz wody wraz z rozpuszczonymi niej solami mineralnymi – bez udziału korzeni. Zwiększa to szanse na przeżycie tych roślin w skrajnych warunkach wodnych


Praca ta ma na celu wykazanie przystosowań roślin wodnych i błotnych do środowiska wodnego. Przystosowań wynikających z warunków ekologicznych, determinujących adaptacje anatomiczno-morfologiczne jak i fizjologiczne. Adaptacje te wynikają z siebie nawzajem i wzajemne się determinują, nie sposób było by, więc przełożyć szale na rzecz anatomii, morfologii czy fizjologii bez kolejnego omówienia każdej z nich. Jakkolwiek starałem się skoncentrować na fizjologicznym charakterze adaptacji roślin wodnych – jako na najbardziej ciekawym i niezbyt jeszcze dogłębnie zbadanym problemie. Informacje dostępne w podręcznikach ogólnofizjologicznych, na temat roślin wodnych zawierają zwykle informacje szczątkowe, poparte przypuszczeniami lub zbyt ogólnikowe w stosunku do dość bogatej flory wodnej. Nie znaczy to, ze takich informacji brak – są one jednak często trudnodostępne, na czym cierpi m.in. cała rzesza akwarystów, którzy do bezproblemowej uprawy roślin wodnych powinni znać podstawowe sprawy związane z adaptacją i wymaganiami tych roślin (szczególnie fizjologicznymi w przypadku mineralnego żywienia).

W niniejszej pracy skoncentruję się na wodnych (obligatoryjnie submersyjnych) i błotnych (ziemno-wodnych) gatunkach roślin nasiennych a także mszakach i paprotnikach zajmujących podobne siedliska. Przedmiotem pracy są gatunki zarówno zanurzone jak i częściowo wynurzone (w wielu przypadkach dochodzi do zmiany tych form) a także rośliny bagienne, – czyli gatunki, których korzenie znajdują się w podłożu przesyconym wodą, często rośliny terenów okresowo zalewanych. Kwestię glonów starałem się pominąć ze względu na ramy tej pracy, jednak zawarłem w niej odniesienia m.in. do gatunków z grupy zielenic tam, gdzie takie odwołania były niezbędne do wykazania istotnych powiązań.

Obecnie biologia sięga po coraz dokładniejsze metody rozwiązywania kwestii spornych i na wynikach tych opracowań starałem się bazować w odniesieniu do danych ze starszej literatury.

Poniższy artykuł jest treścią pracy licencjackiej Piotra Baszuckiego, twórcy Serwisu roslinyakwariowe.pl pełny tekst pracy w formacie PDF jest dostępny tutaj

 

Baza wiedzy akwarystycznej


 
 Działamy od 2001 roku i wspólnie z ponad
30 tysiącami akwarystów z całej Polski zdobywamy wiedzę i dzielimy się doświadczeniem oraz informujemy o nowościach z branży akwarystycznej.

 

 

Sklep firmowy

Bogata oferta ponad 400 gatunków i odmian roślin.
Ponad 12 000 produktów dostępnych wysyłkowo lub do odbioru osobistego w Krakowie (obowiązuje zamówienie).
Punkt odbiorów: Kraków ul. Młyńska Boczna 5


Sklep akwarystyczny

 

 
Copyright © 2001-2020 roslinyakwariowe.pl ®
Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie całości lub fragmentów strony zabronione.